خیال می کنم دوستم نداری!

خیال می کنم دوستم نداری!

از رحمت خدا ناامید نشوید؛ زیرا تنها کافــــــــران از رحمت خد ا ناامـــــــــــــــــــید می⁪شـــــــــــوند.

خدایا! گاهی وقت⁪ها که داری امتحانم می⁪کنی و من حواسم نیست که این امتحان است. گاهی که چند تا

اشتباه پشت سر هم انجام می⁪دهم، خودم را می⁪بازم و کم می⁪آورم. گاهی فکر می⁪کنم دیگر هیچ وقــت،

هیچ چیز درست نمی⁪شـــــــود.

فکر می⁪کنم مهربانی⁪هایت تمام شده و دیگر نه برایت مهمم و نه دوستم⁪ داری. خیال می⁪کنم طنابی که

مرا به تو می⁪رساند، پاره شده و من آویزانم بین آسمان و زمین. فکر می⁪کنم گم شده⁪ام و دیگر هیـــــچ

وقت پیدایم نمی⁪کنی. صدایت می⁪کنم و فکر می⁪کنم نمی⁪شنوی، یا خودت را به نشنیدن می⁪زنی. جوابم

را نمی⁪⁪هی. محلم نمی⁪گـــذاری.

اصلاً انگار نه انگار که من هستم. آن وقت است که فکر می⁪کنم نیستی؛ چون اگر بودی، حتماً یک

کــــــــــاری می⁪کردی. اسم این حـــــــــس⁪ها، که آدم را مچاله می⁪کـــــــــــــــــند، ناامیدی اســـــــت.

می⁪دانم تو از ناامیدی بدت می⁪آید و ناامیدها را دوست نداری. می⁪گویی ناامیدی یک جور کفر اســت،

یک جور فراموش کردن تو. راست می⁪گویی؛ اما با همه این حرف⁪ها گاهی نمی⁪توانم ناامید نشــــــوم.

فکر می⁪کنم ناامیدی کار شیطان باشــــــــــــد.

آیا هیچ پیش آمده که خودت را ببازی و حسابی احساس ناامیدی کنی؟ کی این اتــــــــــــفاق افتــــــاده؟

می⁪توانی همه ماجرا را از اول تعریف کنی؟

منبع: تبیان

| لینک ثابت | نوشته شده در جمعه چهاردهم فروردین 1388;ساعت 18:54; توسط طلوع قاسمی ;

نوروز تان تبریک!

                                                      در وصف بهار از زبان سعدی

بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار

خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار

صوفی از صومعه گو خیمه بزن بر گلزار

که نه وقتست که در خانه بخفتی بیکار

بلبلان وقت گل آمد که بنالند از شوق

نه کم از بلبل مستی تو، بنال ای هشیار

آفرینش همه تنبیه خداوند دلست

دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار



این همه نقش عجب بر در و دیوار وجود

      هر که فکرت نکند نقش بود بر دیوار

کوه و دریا و درختان همه در تسبیح‌اند

نه همه مستمعی فهم کنند این اسرار

خبرت هست که مرغان سحر می‌گویند

آخر ای خفته سر از خواب جهالت بردار

هر که امروز نبیند اثر قدرت او

غالب آنست که فرداش نبیند دیدار



تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش

حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار

کی تواند که دهد میوه‌ی الوان از چوب؟

یا که داند که برآرد گل صد برگ از خار

وقت آنست که داماد گل از حجله‌ی غیب

به در آید که درختان همه کردند نثار

آدمی‌زاده اگر در طرب آید نه عجب

سرو در باغ به رقص آمده و بید و چنار





باش تا غنچه‌ی سیراب دهن باز کند

بامدادان چو سر نافه‌ی آهوی تتار

مژدگانی که گل از غنچه برون می‌آید

صد هزار اقچه بریزند درختان بهار

باد گیسوی درختان چمن شانه کند

بوی نسرین و قرنفل بدمد در اقطار

ژاله بر لاله فرود آمده نزدیک سحر

راست چون عارض گلبوی عرق کرده‌ی یار



باد بوی سمن آورد و گل و نرگس و بید

در دکان به چه رونق بگشاید عطار؟

خیری و خطمی و نیلوفر و بستان افروز

نقشهایی که درو خیره بماند ابصار

ارغوان ریخته بر دکه خضراء چمن

همچنانست که بر تخته‌ی دیبا دینار

این هنوز اول آزار جهان‌افروزست

باش تا خیمه زند دولت نیسان و ایار

| لینک ثابت | نوشته شده در شنبه یکم فروردین 1388;ساعت 15:29; توسط طلوع قاسمی ;