انتظار بالاترین عبادت!
حضرت علی (ع) فرمود:"انتظار ظهور مهدی بالاترین عبادت است " کسی که منتظر امام زمان (عج) است
دلش پر از امید است و میداند خداوند روزی نجات بخش جهان را می فرستد. کسی که منتظر امام زمان
(عج) است فکر میکند که برای آماده کردن حکومت امام مهدی (حج) چه میتواند بکند . کسی که منتظر امام
مهدی (عج) است مشکلات و گرفتاریها را ساده و کوچک میبیند و عقیده دارد " در سایه هر مشکلی آسانی
هست. کسی که منتظر امام زمان (عج) است دوست دارد" سر باز فداکار باشد و چون میداند که امام زمان
(عج) او را میبیند " اخلاقش را اصلاح و قلبش را پاک میکند. کسی که منتظر امام زمان (عج) است عقیده
دارد به دست حضرت مهدی (عج) قانونهای قران اجرا خواهد شد. به همین خاطر قران را دوست دارد "
آن را تلاوت میکند و حفظ میکند" به آیاتش عمل میکند و به دیگران یاد میدهد .کسی که منتظر امام زمان
(عج) است " مثل یک عاشق سر گردان به دنبال امام میگردد و آرزو دارد روی ماهش را ببیند. کسی که
منتظر امام زمان (عج) است اماده جانبازی در راه ان امام است و فقط منتظر است که امام به او فرمان
جهاد بدهد. کسی که منتظر امام زمان (عج) است از همه قدرتها ناامید است و فقط به قدرت خدا دل بسته
است . کسی که منتظر امام زمان (عج) است به غیب و کمکهای آسمانی عقیده دارد . کسی که منتظر امام
زمان (عج) است " می داند که این دنیا صاحب دارد .
غیبت امام "امتحان مردم
خداوند مسلمانها را در زمان غیبت امام زمان عج امتحان میکند" تا معلوم شود آیا در اعتقاداتشان محکم و
استوار هستند؟ آیا در مقابل دشمنان مثل شیر می خروشند؟
ایا دنیا را برای آمدن امام زمان آماده می کنند ؟
راستی چه امتحان بزرگی!
وصیت نامه امام حسین(ع)
"بسم الله الرحمن الرحیم. هذا ما أوصی به الحسین بن علی إلی أخیه محمد بن الحنفیة إن الحسین یشهد أن لا إله إلا الله وحده لا شریک له و أن محمداً عبده و رسوله جاء بالحق من عنده و أن الجنة حق و النار حق و الساعة آتیة لاریب فیها و أن الله یبعث من فی القبور و أنی لم أخرج أشراً و لا بطراً و لا مفسداً و لا ظالماً و إنما خرجت لطلب الإصلاح فی امة جدی(صلی الله علیه و آله ) أرید أن آمر بالمعروف و أنهی عن المنکر و أسیر بسیرة جدی و أبی علی بن أبی طالب فمن قبلنی یقبول الحق فالله أولی بالحق و من رد علی هذا أصبر حتی یقضی الله بینی و بین القوم و هو خیرالحاکمین، و هذه وصیتی إلیک یا أخی! و ما توفیقی إلا بالله، علیه توکلت و إلیه أنیب.
امام حسین علیه السلام هنگام حرکت از مدینه به سوی مکه این وصیت نامه را نوشت و
با مهر خویش ممهور ساخت و به برادرش محمد حنفیه تحویل داد:
" بسم الله الرحمن الرحیم... ؛ این وصیت حسین بن علی است به برادرش محمد حنفیه.
حسین گواهی می دهد به توحید و یگانگی خداوند و این که برای خدا شریکی نیست و
محمد(ص) بنده و فرستاده اوست و آئین حق ( اسلام) را از سوی خدا ( برای جهانیان )
آورده است و شهادت می دهد که بهشت و دوزخ حق است و روز جزا بدون شک به
وقوع خواهد پیوست و خداوند همه انسان ها را در چنین روزی زنده خواهد نمود ."
امام در وصیت نامه اش پس از بیان عقیده خویش درباره توحید و نبوت و معاد، هدف
خود را از این سفر این چنین بیان نمود:
" من نه از روی خودخواهی و یا برای خوشگذرانی و نه برای فساد و ستمگری از شهر
خود بیرون آمدم؛ بلکه هدف من از این سفر، امر به معروف و نهی از منکر و خواسته
ام از این حرکت، اصلاح مفاسد امت و احیای سنت و قانون جدم، رسول خدا(ص) و راه
و رسم پدرم، علی بن ابی طالب(ع) است. پس هر کس این حقیقت را از من بپذیرد( و از
من پیروی کند) راه خدا را پذیرفته است و هر کس رد کند( و از من پیروی نکند) من با
صبر و استقامت( راه خود را) در پیش خواهم گرفت تا خداوند در میان من و بنی امیه
حکم کند که او بهترین حاکم است . و برادر ! این است وصیت من به تو و توفیق از
طرف خداست، بر او توکل می کنم و برگشتم به سوی اوست."
اعمال ماه محرم
چرا محرم؟!
پيش از اسلام عرب، جنگ در اين ماه را حرام ميدانست و ترك مخاصمه ميكرد؛ لذا از آن زمان
اين ماه بدين اسم نامگذاري شد. و روز اول محرم را اول سال قمري قرار دادند. در توضيح اين كه
چرا ماههاي ديگر كه جنگ در آنها حرام است، محرم ناميده نميشود ميتوان گفت: چون ترك جنگ
از اين ماه شروع ميشد به آن محرم گفتند.
اين ماه در مكتب تشيع يادآور نهضت حضرت سيدالشهدا و حماسه جاودان كربلاست.
اين ماه، يادآور دلاورمرديهاي ياران با وفاي اباعبدالله الحسين(عليه السلام)، فداكاريهاي زينب
كبري(سلام الله عليها)، حضرت سجاد(عليه السلام)، و همه اسراي كاروان امام حسين(عليه
السلام)، است. اين ماه، يادآور خطبهها و شعارهاي آگاهيبخش سالار شهيدان، نطق آتشين حضرت
زينب(سلام الله عليها) و خطابه غرّاي زين العابدين(عليه السلام)، است.
اين ماه، يادآور استقامت حبيب بن مظاهر و شهادت عون و جعفر است.
آري اين ماه، ماه پيروزي حق بر باطل است.
محرم از منظر ائمه(عليهم السلام)
شيعيان از امام رضا(عليه السلام)، چنين نقل شده است:
«وقتي محرم فرا ميرسيد، پدرم خندان ديده نميشد، حزن و اندوه تا پايان دهه اول بر او غالب بود
و روز عاشورا، روز حزن و مصيبت و گريه ايشان بود.»
همچنين حضرت امام رضا(عليه السلام) درباره عاشورا ميفرمايد:
«كسي كه عاشورا روز مصيبت و اندوه و گريهاش باشد، خداوند قيامت را روز شادماني و سرور
او قرار خواهد داد.»
اعمال شب اول ماه محرم
1ـ نماز: اين شب چند نماز دارد كه يكي از آنها به شرح ذيل است:
دو ركعت، كه در هر ركعت بعد از حمد يازده مرتبه سوره توحيد خوانده شود.
در فضيلت اين نماز چنين آمده است:
«خواندن اين نماز و روزه داشتن روزش موجب امنيّت است و كسي كه اين عمل را انجام دهد،
گويا تمام سال بر كار نيك مداومت داشته است.»
2ـ احياي اين شب.
3ـ نيايش و دعا.
روز اول محرم
اول محرم هر سال اولين روز سال قمري است. از امام محمدباقر(عليه السلام) روايت شده است:
«آن كس كه اين روز را روزه بدارد، خداوند دعايش را اجابت ميكند، همانگونه كه دعاي
زكريا(عليه السلام) را اجابت كرد.»
دو ركعت نماز خوانده شود و پس از آن سه بار دعاي زير قرائت گردد:
«اللّهم انت الاله القديم و هذه سنةٌ جديدةٌ فاسئلك فيها العصمة من الشيطان و القوَّة علي هذه النّفس
الامّارة بالسُّوء»؛ بارالها! تو خداي قديم و جاوداني و اين سال، سال نو است، از تو ميخواهم كه
مرا در اين سال از شيطان حفظ كني و بر نفس اماره (راهنمايي كننده) به بدي پيروز سازي.
روز دوم محرم
در چنين روزي كاروان امام حسين(عليه السلام) در سال 61 ه .ق وارد سرزمين كربلا شد و با
ممانعت لشكر حرّ مجبور به توقّف در آنجا گرديد.
روز سوم محرم
از پيامبر اكرم(صلي الله عليه و آله) نقل شده است:
«هر كس در اين روز روزه بگيرد، خداوند دعايش را اجابت كند.»
در آن روز سپاه عمر بن سعد وارد كربلا شد.
روز چهارم محرم
بينتيجه بودن مذاكره حضرت سيدالشهداء(عليه السلام)، با عمر بن سعد براي وادار كردن لشكر
وي به ترك جنگ و دعوت او و لشكرش جهت ملحق شدن به سپاه اسلام.
ادامه مطلب را بخوانید.
