دریای عشق

           افســــانه جهــــان، دل ديوانه من است

     
                                                               در شمع عشق سوخته، پروانه من است

            گيســوى يــار، دام دل عاشـــقان اوست

                                                                خــــــال سياه پــشت لبش دانه من است

          غوغاى عـــــــاشقان، رخ غمّاز دلبران

                                                               راز و نيـــازها همـه، در خانه من است  

          كوى نكـوى ميكده، باب صــتفاى عشق

                                                             طــاق و رواق روى تو كاشانه من است

         فـــرياد رعد، ناله دل   سوز  جان من

                                                              دريـــاى عشق، قطره مـستانه من است  

        تــــــــــا شد به زلف يار سرشــانه آشنا

                                                            مســجود قدسيان همگى، شانه من است                

 دیوان حضرت امام خمینی (رح) 

با همه لحن خوش آوائیم

در به در کوچه ی تنهائیم

                    ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر

                    نغمه ی  تو از همه پر شور تر

                                  کاش که این فاصله را کم کنی

                                    محنت این قافله را کم کنی

                                            کاش که همسایه ی ما می شدی

                                                 مایه ی آسایه ی ما می شدی

                                                              هر که به دیدار تو نائل شود

                                                              یک شبه حلال مسائل شود

                                                                            دوش مرا حال خوشی دست داد

                                                                            سینه ی  مارا عطشی دست داد

                                                                                                     نام تو بردم لبم آتش گرفت

                                                                                                   شعله به دامان سیاوش گرفت

                                                                                               نام تو آرامه ی جان من است

                                                                                               نامه ی تو خط امان  من است

                                                                                   ای نگهت خاست گه  آفتاب

                                                                               بر من ظلمت زده یک شب بتاب

                                                                 پرده برانداز به چشم ترم

                                                                 تا بتوانم به رخت بنگرم

                                                       ای نفست یار و مدد کار ما

                                                      کی و کجا وعده ی دیدرا ما!

                                      دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد

                                         به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

                              به مکه آمدم ای عشق تا تو را ببنیم

                             تویی که نقطه ی عطفی به اوج آئینم

                   کدام گوشه مشعر کدام کنج منا ؟

                   به شوق وصل تو در انتظار بنشینم

          روا مباد که بر بنده ات نظر نکنی

          روا مباد که ارباب جز تو بگزینم

        چو رو کنی درد و رنچ نشناسیم

       زلطف روی تو دست از ترنج نشناسیم

                         ای زلیخا دست از دامان یوسف باز کش

                          تا صبا پیراهنش را سوی کنعان آورد

                                         ببوسم خاک پاک جمکران را

                                           تجلی خانه ی پیغمبران را

                                                                     خبر آمد خبری در راهست

                                                                   سرخوش آن دل که از آن آگاه است

                                                                                                   شاید این جمعه بیاید شاید

                                                                                                      پرده ازچهره گشاید شاید

                                                       

                                 بهار محمد (ص)    

       گل نکند جلوه در جوار محمد                                       رونق گل میبرد عذار محمد (ص)

   گل شود افسرده از خزان و لیکــن                                       نیست خزان ازبهار محمد (ص)

   سایه ندارد ولی به عالم امکان                                         سایه فکنده است اقتدار محمد

   سایه نمیماند از فروغ جمالش                                             هاله نور است در کنار محـمد

  شمس رخش همجوار ذلف سیه فام                                       آیت و ا للیل و النهار  محمد

  تا که بماند اثر ز نکهت مویش                                           خاک حسین است یادگار محمد

  تربت خوشبوی کربلایی معلاست                                        یک اثر از موی مشکبار  محمد 

   رایت فتحش به اهتزاز در آمــــد                                       دسـت خدا بود چون که یار محمد   

   من چه بگویم (حسان) و مدح و ثنایش                                بس بودش مدح کردگار  محمد